หน้าเว็บ

วันพฤหัสบดีที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2558

#เนียร์พลังจิต ll CHAPTER 18 : Mine [NC]






Chapter 18
Mine


                จูเนียร์หายไปไหน?
                หายไปเป็นเดือนแล้วนะ
                จินยองนั่งกวาดสายตาไปรอบๆห้องพักในขณะที่เค้ายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียงนอนภายในห้อง ห้องนอนของเค้ามีเตียงเดียวทั้งหมดสองเตียงตั้งอยู่คนละฝั่งห้อง มีห้องแต่งตัวซึ่งเป็นได้รับการออกแบบอย่างดีโดยสถาปนิกชื่อดังของเกาหลี มีบันไดวนขึ้นไปยังชั้นสองซึ่งเป็นโซนพักผ่อน มีทีวีจอยักษ์และเบาะนุ่มๆและที่อำนวยความสะดวกมากมายอยู่ด้านบน ห้องนี้ยิ่งกว่าสวรรค์เสียอีกพูดเลย!
                "มองหาอะไรอยู่?"
                "ป่าว ไม่มีอะไร" จินยองตอบมาร์คที่เหลือบมองมาทางเค้าก่อนร่างสูงจะพลิกตัวหนีมาร์คไปอีกฝั่ง ดวงตาเรียวยังคงกวาดสายตามองหาน้องชายทั่วทั้งห้อง
                "ถ้าจูเนียร์เค้าไม่อยู่นะ" มาร์คพูดด้วยสายตาเรียบนิ่ง ดวงตาเรียวจับจ้องที่หน้าจออยู่แต่ก็แฝงไปด้วยความเจ็บปวดเล็กๆ
                "!!"
                จินยองเบิกตากว้างเมื่อมาร์คพูดถึงชื่อน้องชายฝาแฝดเค้าซึ่งไม่น่ามีเพื่อนในกลุ่มคนไหนรู้จัก ร่างสูงลุกพรวดขึ้นมาจากที่นอนพลางมองหน้ารูมเมตที่นั่งท่องโลกออนไลน์ตามประสาของเค้าผ่านหน้าจอสมาร์ทโฟน
                "นาย..."
                "ทำไม?"
                "นายรู้จักจูเนียร์ได้ยังไง?"
                จินยองหรี่ตามองรูมเมตตัวเองที่ยังคงสีหน้านิ่งเรียบเหมือนไม่รู้สึกอะไร มาร์คเป็นคนเย็นชาแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เค้าควรจะชินได้แล้วนะ
                "ฉันเคยเจอหมอนั้น..ผ่านทางร่างนาย"
                "ห้ะ?"
                "มีบางวันที่จูเนียร์อยากสื่อสารกับฉันเค้าจะสิงร่างของนายตอนนอนแล้วมาคุยกับฉัน"
                "..." จินยองยังคงขมวดคิ้วอยู่แต่คราวนี้ไม่ใช่ความประหลาดใจนะ แต่เป็นความแค้นน้องชายฝาแฝดของเค้าเล็กๆ
                "จูเนียร์ใกล้จะไปแล้วนะ"
                "ไป...ไปไหน?"
                "ไปที่ของเค้าไง"
                แล้วทำไมหมอนั้นถึงไม่มาเจอเค้าเลย...นี่จะทิ้งกันไปแบบนี้เลยหรอ จินยองคิดในใจด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจในตัวน้องชายฝาแฝดของตัวเอง แน่นอนว่าพลังของมาร์คต้องรู้ว่าจินยองคิดอะไรแน่นอนเพราะว่าตอนนี้จินยองกำลังจิตใจอ่อนแอทำให้ง่ายต่อการอ่านใจ
                "หมอนั้นอยากให้นายชินกับการที่ไม่มีเค้าไงเลยห่างจากนายไปซักพัก"
                "...คิดเองเออเองทั้งนั้น" จินยองบ่นเบาๆก่อนทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนอีกครั้ง ดวงตาเรียวเหม่อมองออกไปไกลอย่างไร้จุดหมาย ความคิดในหัวของเค้าตีกันยุ่งไปด้วยเรื่องน้องชายฝาแฝดของเค้า... มาร์คนั่งมองอีกคนที่นอนอยู่ไม่ไกลจากเค้านัก ดวงตาเรียวคู่สวยหลับตาลงก่อนภาพเหตุการณ์คืนนั้นจะผุดขึ้นมาในหัวเค้า
                .
                .
                จินยองนอนหลับสนิทไปก่อนแล้ว แสงไฟอ่อนๆลอดผ่านประตูห้องแต่งตัวที่มาร์คยังอยู่ในนั้น ร่างบางยังคงจัดการกับเสื้อผ้าของวันพรุ่งนี้อยู่ในห้องแต่งตัว ฝ่ามือบางลากนิ้วผ่านไม้แขวนเสื้อทีละตัวอย่างพิถีพิถัน ปกติจินยองจะช่วยดูเสื้อผ้าให้กับเค้าด้วยแต่วันนี้จินยองเพลียเลยหลับไปก่อนทำให้เค้าต้องมาเลือกเสื้อผ้าเอง
                ให้ตาย ไม่มีเซนส์ทางด้านนี้เลย!
                ครืด
                เสียงเปิดประตูเลื่อนของห้องแต่งตัวดังขึ้นทำให้มาร์คละสายตาจากเสื้อผ้าบนไม้แขวนเสื้อไปมองทางจินยองที่เดินเข้ามาหาเค้า ร่างสูงเดินเข้ามาด้วยแววตาที่เค้ารู้ทันทีว่า...นี่ไม่ใช่จินยอง
                "มีอะไรจูเนียร์" มาร์คเอ่ยถามพลางหันกลับไปสนใจเสื้อผ้าบนราวต่อ มือบางหยิบเสื้อโค้ทสีน้ำตาลที่เค้าใส่บ่อยๆออกมาพิจารณา
                "ตัวนี้ดีกว่าไหม"
                จูเนียร์เอื้อมไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ตสีเทาที่มีดีไซน์เก๋กว่าด้านในออกมาทำให้ใบหน้าของจูเนียร์อยู่ห่างกับมาร์คไม่เท่าไหร่ ลมหายใจอุ่นๆลดลงบนลำคอของมาร์คอย่างไม่ได้ตั้งใจทำเอาสติของอีกคนแทบหลุดลอยออกไปไกล จูเนียร์หยิบกางเกงสแล็คสีขาวออกมาพร้อมกับเสื้อตัวดังกล่าวเค้าเล็งเห็นชุดนี้ตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องแล้ว มาร์คปลายตาไปมองพลางพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ทำไมอิพี่น้องคู่นี้มันมีเซนส์ด้านแฟชั่นกันจังว่ะ แบ่งกันมั่งได้ป่ะ?
                "แล้วตกลงมีอะไร?"
                "ช่วยอะไรฉันหน่อยสิ"
                "ช่วย..?"
                "เอาสิ่งนี้ไปใส่ในเครื่องดื่มพี่ให้หน่อย" จูเนียร์พูดพลางหยิบขวดแก้วขนาดเล็กบรรจุน้ำสีใสอยู่ข้างใน มาร์คไม่ต้องอ่านใจอีกฝ่ายก็เดาได้ไม่ยากว่าสิ่งที่อยู่ในขวดคืออะไร
                "ยาปลุกเซ็กซ์?"
                "อืม"
                "นายคิดจะทำอะไรกันแน่"
                "เลือกเทวันที่แบมแบมมาเยี่ยมหอแล้วให้พี่อยู่กับแบมแค่สองคนด้วยนะ"
                "ถ้าเป็นแบบนั้นแบมมีหวังได้ตายคาอกจินยองแน่"
                "ก็ดีนะสิ จะได้เลิกสุภาพบุรุษงี่เง่าซักที ทนอยู่ได้ทั้งๆที่อยากจะจับกดน้องตั้งนานแล้ว" จูเนียร์บ่นพี่ชายตัวเองเป็นชุดพลางคว้ามือมาร์คมายัดเจ้าขวดน้ำสีใสลงไปในมือ มาร์คขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดแต่ก็ยอมทำตาม
                "เออๆ"
                "อยากได้รางวัลเป็นอะไรไหม ถ้าฉันหาได้จะหาให้" จูเนียร์เอ่ยถามพลางกดอกยืนพิงกรอบประตู คำพูดของร่างสูงทำเอามาร์คชะงักไปอย่างใช้ความคิด แม้ว่าเค้าจะเก็บอาการอย่างดีแต่จริงๆแล้วในใจเค้านั้น...
                มาร์คมองร่างสูงที่มีโครงหน้าที่แสนเพอร์เฟ็ค ผมสีดำที่ไร้การเซ็ทล้อมกรอบใบหน้าหล่อและไรหนวดนิดหน่อยซึ่งบอกได้เลยว่าทำให้ดูดิบเถื่อนแต่ก็โคตรเซ็กซี่เลย
                แม้ตรงหน้าคือร่างของจินยองแต่มาร์คกลับรู้สึกว่ามันคือร่างของจูเนียร์ยังไงก็ไม่รู้
                "จูบฉัน.."
                "ห้ะ"
                "จูบฉันสิ รางวัลที่ฉันต้องการนะ" มาร์คพูดพลางช้อนตาขึ้นมามองจูเนียร์อย่างเชิญชวนเล่นเอาอีกฝ่ายรู้สึกโหวงๆบริเวณช่วงท้องเหมือนกัน ทำไมมาร์คตรงหน้าเค้าถึงได้ดูเซ็กซี่แบบนี้...
                "ไว้นายทำให้สำเร็จก่อน ฉันมาให้รางวัลแน่" จูเนียร์พูดพลางคลี่ยิ้มออกมายิ่งทำให้เสน่ห์ของคนตรงหน้าเค้ายิ่งเพิ่มขึ้นกว่าเดิมเสียอีก มาร์คพยักหน้ารับคำอีกฝ่ายก่อนดวงตาจะจับจ้องไปที่ขวดน้ำขนาดเล็กสีใสในมือ
                ขอโทษนะแบม
                แต่ไม่ว่ายังไง เค้าก็ต้องทำให้สำเร็จ
               

                วันนี้เป็นวันหยุดที่คังจุนมอบให้พวกเค้าหลังจากฝึกกันมาอย่างหนัก แจบอมลากยองแจออกจากห้องพักไปตั้งแต่เช้าแม้ว่าเจ้าตัวเล็กหัวทองจะไม่ได้มีท่าทียินยอมเลยก็ตาม แจ็คสันตามคังจุนไปที่ศูนย์ด้วยกันแม้คังจุนจะไม่ชอบใจเล็กๆแต่ก็ไม่ได้ปฎิเสธอะไร ส่วนคังจุนมีงานเอกสารที่ต้องไปจัดการต่อเลยทำให้วันนี้ทั้งห้องเหลือเพียงมาร์คกับจินยองอยู่สองคน ฝ่ามือแกร่งของจินยองกำลังกดจอยสติกในมือและสมาธิทั้งหมดของเค้ากำลังพุ่งไปที่เกมส์แข่งรถตรงหน้าเค้า
                ไม่บ่อยหรอกที่จินยองจะเล่นเกมส์คอนโทรลพวกนี้
                "ฉันจะไปเอาน้ำ นายเอาอะไรไหม?" มาร์คถามขึ้นพลางหยัดตัวลุกขึ้นยืนมองอีกฝ่ายที่ยังไม่มีท่าทีจะลุกจากเกมส์แข่งรถตรงหน้าเลย ฝีมือการเล่นเกมส์จินยองห่วยชะมัด รถไถข้างทางตลอดเลย รู้สึกจินยองจะรักการขับชนกำแพงเหลือเกินนะ =__=
                "เอากาแฟเย็นละกัน อยู่ทางด้านขวาของประตูตู้เย็นอ่ะ" จินยองตอบโดยดวงตายังไม่ละจากเกมส์เลยแม้แต่วิเดียว
                "แล้ววันนี้ไม่ไปหาแบมหรอ" มาร์คถามพลางเดินไปในครัวด้วย เค้าแกล้งเดินช้าๆเพื่อรอฟังคำตอบของอีกฝ่าย
                "ไม่อ่ะ เดี๋ยวแบมมาซัก 10 โมงก็มาแล้วมั้ง" จินยองพูดโดยไม่คิดอะไร ทั้งๆที่ปกติมาร์คไม่เคยเอ่ยถามถึงแบมแบมเลยแม้แต่ครั้งเดียวแต่วันนี้มาร์คกลับพูดถึงแบม แต่เพราะสมาธิจินยองถูกหารไปด้วยเกมส์ในมือ(ที่มาร์คเป็นคนจัดการให้จินยองเล่น)ทำให้จินยองลืมนึกเรื่องนั้นไปเลย
                ร่างบางเดินหายลับเข้าไปในครัวทันทีโดยบนใบหน้าเค้ามีรอยยิ้มที่โคตรเจ้าเล่ห์ประดับอยู่ ฝ่ามือบางหยิบกาแฟกระป๋องออกมาพลางเปิดออกและเทใส่แก้ว ปกติจินยองชอบกินกาแฟแบบใส่แก้วมากกว่ายกจากกระป๋องอยู่แล้ว ดวงตาเรียวกวาดสายตาไปรอบๆทีนึงก่อนจะเทน้ำสีใสที่บรรจุอยู่ในขวดเล็กลงไปทั้งขวด
                จะว่าไปความแรงของยามันประมาณไหนว่ะ จูเนียร์ไม่ได้บอกไว้ด้วยสิ?
                มาร์คหยิบช้อนมาคนให้เข้ากันก่อนจัดการโยนเจ้าช้อนเข้าไปในอ่างล้างจานและเดินถือกาแฟของจินยองออกไปพร้อมกับขวดน้ำส้มของเค้า ร่างบางเดินไปวางแก้วกาแฟไว้ข้างๆในขณะที่ดวงตาเหลือบมองนาฬิกาที่วางอยู่ไม่ไกลจากทีวีเท่าไหร่
                9.45 น.
                เวลากำลังดี เหมาะกับการให้ยาออกฤทธิ์
                "งั้นฉันไปข้างนอกก่อนนะ ว่าจะไปหาหนังสืออ่านอ่ะ"
                "อืมๆ" จินยองรับคำอย่างไม่ได้ใส่ใจ เค้ากำลังสนใจหน้าจอมากกว่าเพื่อนข้างๆเสียอีกแต่ก็ดีแล้ว เพราะถ้าจินยองหันมามองเค้าตอนนี้คงเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เค้ามอบให้กับจินยองแน่เลย
                "ขอให้สนุกนะ"
                มาร์คเอ่ยทิ้งท้ายไว้ก่อนหายลับออกจากบ้านไป

                10.30 น.
                กาแฟเย็นในแก้วพร่องครึ่งแก้วแล้ว... แบมแบมที่มาถึงตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วก็นั่งเล่นเกมส์อยู่กับจินยอง ทั้งคู่เล่น Street fighter อย่างสนุกสนานจนในที่สุดแบมก็ชนะจินยองไป ที่ชนะนี่จินยองไม่ได้อ่อนให้หรอกนะ...ห่วยจริง =__=
                จินยองใช้ฝ่ามือตัวเองซับเหงื่อที่ออกมาตลอดทั้งๆที่ช่วงนี้เป็นหน้าหนาวแท้ๆ ข้างนอกก็หิมะตก วงคิ้วหนาเริ่มขมวดเข้าหากันเมื่ออาการปวดหนึบส่วนล่างเข้ามาท้าทายเค้า
                เดี๋ยวนะ...อาการแบบนี้มันคุ้นๆ
                เหมือนเคยเจอในหนังบ่อยๆ
                ยาปลุกเซ็กซ์แน่ๆเลย!!!
                ร่างสูงหันไปหาแก้วกาแฟที่วางอยู่ เค้าคิดว่าเจ้ากาแฟนี่ต้องเป็นต้นเหตุแน่นอนเพราะเค้าไม่ได้กินอะไรอย่างอื่นเลยนอกจากกาแฟที่มาร์คเตรียมให้ ดวงตาเรียวต้องเบิกกว้างกว่าเดิมเมื่อเห็นแบมแบมกำลังดื่มกาแฟในแก้มเค้าไปจนหมด
                ซวยแล้ว!!!
                "แบม คายออกมา"
                "คายอะไรพี่ แบมกลืนไปแล้ว"
                "ซวยแล้ว.." จินยองพึมพำก่อนรีบลุกพรวดและพาคนตัวเล็กเข้าห้องน้ำแม้ตัวเองจะรู้สึกปวดหนึบตรงส่วนล่างอยู่และร้อนลุ่มไปทั้งตัวแต่ยังไงเค้าก็ทนได้ แต่ถ้าแบมแบมมายั่วเค้าอีกทางนึงละก็ ตบะต้องแตกแน่นอน!
                "อ๊ะ...ทำไมผมรู้สึกแปลกๆ"
                "ก็ในกาแฟมันมียาปลุกเซ็กซ์นะสิ"
                "ห้ะ..."
                คนตัวเล็กเบิกตากว้างก่อนที่จินยองจะพาแบมมาถึงห้องน้ำ ฝ่ามือแกร่งคว้าฝักบัวมาไว้ในมือก่อนที่จะราดน้ำบนตัวแบมหวังดับความร้อนในตัวคนตัวเล็กของเค้าแต่กลับไม่ได้ผลเลย พอน้ำสาดในแบมแบมเสื้อผ้าของคนตัวเล็กก็ลู่เข้าไปแนบเนื้อมากยิ่งขึ้นยิ่งทำให้เห็นเนื้อขาวได้ชัดเจนมากขึ้น
                พระเจ้า วันนี้จินยองจะอดทนได้นานแค่ไหน...
                "แบม..ร้อน" เสียงหวานเอ่ยออกมาเบาๆพลางเริ่มขยับเข้าใกล้จินยองมาขึ้นเรื่อยๆ ฝ่ามือเล็กคว้าฝักบัวในมือจินยองมาถือไว้เองก่อนยกมันขึ้นเหนือหัวตัวเอง มืออีกข้างกดเปิดฝักบัวอาบน้ำ...สายน้ำเย็นไหลรินลงบนร่างของแบมแบมตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตากลมปรือขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งทะยานสูงขึ้น ริมฝีปากล่างที่อวบอิ่มถูกฟันคู่หน้ากัดเอาไว้อย่างเซ็กซี่
                อึก...
                จินยองกลืนน้ำลายก่อนเบือนหน้าไปทางอื่นอย่างหันห้ามใจ ใครจะไปรู้ว่าคนที่ปกติน่ารักมุ้งมิ้งๆจะมีมุมที่โคตรเซ็กซี่แบบนี้ด้วย
                "พี่จินยอง"
                "หะ..หืม"
                "แบมไม่ไหวแล้ว.." ร่างเล็กพูดพลางข้อนตาขึ้นมามองอีกฝ่าย "ช่วยแบมหน่อย"


                ทันทีที่ร่างเล็กพูดจบ คนตัวเล็กก็พุ่งไปหาจินยองที่นั่งแข็งนิ่งเป็นหินไปแล้ว ริมฝีปากเล็กบดขยี้ลงไปบนริมฝีปากอวบอิ่มของอีกคน แม้ว่าสติจินยองจะยังกลับมาไม่เต็มแต่ด้วยสัญชาตญานทำให้ริมฝีปากของเค้าตอบสนองกับคนตัวเล็กได้อย่างดี ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากอุ่นของร่างเล็กก่อนจะกวาดชิมความหวานทั่วทั้งโพรงปากอย่างโหยหา
                เค้าอดทนอดกลั้นเพื่อที่จะไม่กดคนตัวเล็กมานานแค่ไหนแล้วนะ
                ไม่รู้แล้ว ตอนนี้สมองเค้าขาวโพลนไปหมดแล้ว
                ให้อารมณ์นำความคิดซักครั้งละกัน...
                ฝ่ามือแกร่งโอบรอบร่างของคนตัวเล็กไว้อย่างหวงแหน ขาเรียวเล็กเกี่ยวกระหวัดรอบเอวจินยองตามอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ จินยองลุกขึ้นพลางพาคนตัวเล็กไปที่ห้องนอนของเค้าซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องน้ำมากนะ จินยองวางคนตัวเล็กลงบนเตียงอย่างแผ่วเบาและพยายามที่อ่อนโยนกับคนตัวเล็กที่สุด
                เสื้อบางแฉะถูกถลกขึ้นและดึงออกไปจากร่างของแบมแบมทันทีโดยจินยอง ดวงตาเรียวกวาดสายตามองทั่วร่างของแบมแบมอย่างโลมเลีย ร่างเล็กที่มีผิวขาวเนียนราวกับเด็กแรกเกิด บนร่างกายไม่มีร่องรอยของใครเลยแน่นอนแหละ แบมไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อนจะให้มีได้ไงเนอะ ดวงตากลมจ้องมองสายตาของอีกคนได้เพียงแค่แว๊บเดียวก็ต้องเบี่ยงตาหลบด้วยความเขิน
                สายตาหมาป่ามาอีกแล้ว...
                จินยองโน้มหน้าไปหาแบมแบมก่อนประกบริมฝีปากหาคนตัวเล็กอีกครั้ง ลิ้นรอดเกี่ยวกระหวัดซึ่งกันและกันอย่างชำนาญ แบมแบมเริ่มมีสกิลในการจูบมากขึ้นไม่รู้เพราะอะไรนะ...สงสัยจะมีครูเก่งๆชื่อปาร์ค จินยองละมั้ง ฝ่ามือแกร่งที่ว่างอยู่ค่อยๆขยับมาใกล้ตุ่มไตสีชมพูสวยซึ่งชูชันตามแรงอารมณ์ของคนตัวเล็ก จินยองหยอกล้อกับตุ่มไตอย่างสนุกสนานโดยริมฝีปากยังคงเล่นกับคนตัวเล็กอย่างมีความสุข
                หลังจากที่ตักตวงความหวานจากริมฝีปากจนเสร็จสิ้นแล้วจินยองค่อยผละออกช้าๆจนมีสายใยเหนียวยืดติดตามมาด้วย ริมฝีปากร้อนเลื่อนลงไปสำรวจแถวซอกคอบางของคนตัวเล็ก จินยองทั้งจูบ ดูดและขบเม้มเบาๆสร้างรอยไว้ทั่วร่างของคนตัวเล็ก
                แสดงความเป็นเจ้าของคนตัวเล็กอย่างเต็มที่
                "ตัวเล็ก.." เสียงแหบพร่าของจินยองดังขึ้นพลางช้อนตาไปมองอีกคนที่นอนหน้าแดงก่ำไปด้วยผลพวงของอารมณ์ อกเล็กกระเพื้อมขึ้นลงและมีเสียงหอบผสมออกมาเล็กน้อย
                "ฮะ.."
                "ถ้าตัวเล็กไม่ห้ามพี่ พี่จะไม่หยุดแล้วนะ"
                "ไม่คิดจะห้ามตั้งแต่แรกอยู่แล้วฮะ" แบมแบมพูดพลางเบือนหน้าไปทางอื่นด้วยความเขินทำเอาจินยองคลี่ยิ้มออกมาอย่างชอบใจ ฝ่ามือแกร่งดึงกางเกงสีดำของคนตัวเล็กออกพร้อมด้วยกางเกงในตัวจิ๋วทำให้แก่นกายขนาดพอดีมือเด้งขึ้นมาตรงหน้าจินยอง
                "จ้องอะไรพี่จินยอง แบมอายนะ"
                "น่ารักดีออก" จินยองพูดพลางคลี่ยิ้มและนิ้วเรียวเขี่ยเจ้าแบมแบมน้อยไปมาอย่างสนุกสนานทำเอาคนตัวเล็กบิดเร้าด้วยความเสี่ยวซ่าน
                "งื้ออออออออ"
                "ไม่แกล้งแล้วก็ได้" จินยองพูดพลางจัดการถอดเครื่องแต่งกายตัวเองออกบ้าง ร่างสูงขยับกลับมาคร่อมคนตัวเล็กไว้อีกครั้งก่อนที่นิ้วเรียวจะสะกิดทักทายช่องทางอ่อนนุ่มของคนตัวเล็กก่อนจัดการสอดใส่นิ้วเข้าไปก่อนหนึ่งนิ้ว
                "อ๊ะ...เจ็บ" แบมแบมโวยออกมาด้วยความเจ็บปวด น้ำตาใสปริ่มออกมาจากดวงตาก่อนที่จะร่วงหล่นลงมาบนแก้มเนียน ร่างสูงโน้มหน้าเข้าไปหาคนตัวเล็กพลางกดริมฝีปากลงบนบริเวณน้ำตาของอีกฝ่าย จินยองจูบซับน้ำตาของแบมแบมไว้เล่นเอาแบมแบมรู้สึกเขินจนแทบลืมความเจ็บเบื้องล่างไปเลย
                ร่างสูงละจากแก้มกลมของคนตัวเล็กมายังยอดอกสวยของร่างเล็กอีกครั้ง ลิ้นร้อนซุกซนอยู่บนตุ่มเล็กจนแบมแบมถึงกับครางลั่นด้วยความเสี่ยวซ่าน จินยองที่ช่วยโลมเลียคนตัวเล็กเพื่อให้ลืมความเจ็บจากเบื้องล่างไปทำให้เค้าสะดวกการใส่นิ้วเพิ่มเข้าไป รู้ตัวอีกทีตอนนี้จินยองก็สอดใส่นิ้วเข้าไปครบ 3 นิ้วแล้ว แบมแบมหอบหายใจถี่รัวด้วยความเหนื่อยแต่อารมณ์ยังพุ่งทะยานสูงอยู่ทำเอาคนเล็กรู้สึกอยากขยับสะโพกเสียเอง
                จินยองรอแบมแบมพร้อมก่อนจึงค่อยขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะเล่นเอาคนตัวเล็กครางเสียงกระเส่า แบมแบมโน้มตัวเข้าไปหาจินยองก่อนจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสี่ยวซ่านออกไป ฝ่ามือของจินยองยังคงทำงานของมันได้อย่างดีทำให้คนตัวเล็กรู้สึกราวกับขึ้นสวรรค์
                เมื่อเห็นว่าช่องทางอ่อนนุ่มปรับตัวได้แล้วจินยองจึงถอนนิ้วเรียวยาวของเค้าออกก่อนจะจัดการนำสิ่งที่ใหญ่กว่าใส่เข้าไป แก่นกายขนาดใหญ่ที่ขยายเต็มที่ตามอารมณ์ของร่างสูงที่ตอนนี้แทบจะอดทนไม่ได้แล้ว คนตัวเล็กแอบผวาเมื่อเห็นความใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเค้าชัดๆ
                ใหญ่ขนาดนี้จะใส่เข้ามาในตัวเค้าได้หรอ...
                ไม่ทันให้แบมคิดอะไรมากร่างสูงนำแก่นกายมาจ่อที่ช่องทางอ่อนนุ่มที่ขมิบถี่รัวรอรับของของเค้าอยู่แล้ว ร่างของคนตัวเล็กค่อยๆกลืนความใหญ่โตเข้าไปทีละนิดๆอย่างช้าๆ แบมแบมจิกบนหลังของจินยองแน่นจนมีเลือดซึมออกมาในบางจุด ความเจ็บที่แบมแบมได้รับมันทรมาณจนแทบจะขาดใจแต่กลับสุขสมในเวลาเดียวกันด้วย จินยองไม่รีบร้อนที่จะสอดใส่เข้าไปให้หมด เค้ารอดูคนตัวเล็กว่ารับไหวไหมก่อนจะค่อยๆขยับเข้าไปทีละนิด
                เค้าอยากให้แบมแบมเจ็บปวดน้อยที่สุด
                จะบอกว่าไม่เจ็บปวดเลยมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วแหละ
                "พี่จินยอง...แบมไหว"
                ร่างเล็กเอ่ยพูดเมื่อเห็นจินยองที่ดูเป็นห่วงเค้ามากเกินไป ร่างสูงพยักหน้ารับคำคนตัวเล็กแต่ก็ยังค่อยๆสอดแทรกเข้าไปอยู่ดี ในที่สุดแก่นกายใหญ่ของจินยองก็สอดใส่ไปจนสุด คนตัวเล็กรู้สึกจุกแน่นไปหมดแต่ความเจ็บกลับมีน้อยกว่าที่เค้าคิดไว้ ฝ่ามือบางยังคงโอบล้อมรอบต้นคอของอีกฝ่ายแน่นอย่างหาที่พักพิง จินยองโน้มคอเข้าไปหาแบมแบมก่อนประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียนที่มีเหงื่อเม็ดเล็กๆผุดขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
                ทั้งอบอุ่นและอ่อนโยน
                พี่จินยองมักเป็นแบบนี้เสมอ
                "พี่จินยองห้ามทิ้งแบมนะ" คนตัวเล็กพูดพลางมองหน้าอีกฝ่ายด้วยดวงตากลมโตผสมความกลัวเล็กๆ แบมแบมเคยได้ยินว่าผู้ชายมักเลิกกับผู้หญิงเมื่อเค้ามีอะไรกันแล้ว
                เค้ากลัวพี่จินยองเป็นแบบนั้น
                "ไม่ทิ้งหรอกครับ"
                "พี่ต้องดูแลแบมเหมือนเดิมนะ"
                "แน่นอนสิ"
                "ต้องรักแบมคนเดียวด้วยนะ"
                "ครับ ตัวโตจะรักตัวเล็กคนเดียวให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้เลย"
                "นานที่สุดแปลว่าไม่ตลอดไปใช่ไหม! :(" คนตัวเล็กโวยวายด้วยสีหน้าบึ้งตึงจนจินยองต้องคลี่ยิ้มออกมาบางๆอย่างเอ็นดู ก็แบมน่ารักขนาดนี้เค้าจะไปรักใครได้อีกละ
                "คำว่าตลอดไปพี่ใช้ไม่ได้หรอก..เพราะมันเป็นคำที่หลอกลวงที่สุดที่พี่รู้จักเลย"
                "...."
                "พี่จะไม่ใช่คำว่า Forever แต่พี่จะใช้คำว่า Always แทนละกัน พี่ยังอยู่กับแบมตรงนี้เสมอนะ"
                ไม่รู้ทำไมแต่ตอนนี้ในจิตใจแบมแบมกำลังรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งดวงเลย
                จินยองเมื่อเห็นว่าแบมแบมเริ่มปรับตัวได้แล้วเค้าจึงค่อยๆถอนแก่นกายของเค้าออกช้าจนคนตัวเล็กผวาเฮือกมากอดเค้าแน่น เป็นโอกาสที่สันจมูกคมของจินยองคลอเคลียอยู่ที่ศีรษะทุยของแบมแบมและสูดดมผมหอมที่เค้าชื่นชอบ จินยองกดแก่นกายกลับเข้าไปอีกครั้งทำเอาแบมแบมครางเสียงกระเส่าด้วยความเสี่ยวซ่าน ร่างสูงทำอย่างนี้ซ้ำไปซ้ำมาเรื่อยๆโดยยังใช้จังหวะช้าๆแต่เน้นจุดเฉพาะที่ทำเอาร่างบางครางหวาน เมื่อครู่ตอนที่ใช้นิ้วสำรวจรอบเส้นทางอ่อนนุ่มของแบมแบมจินยองก็ไปเจอจุดเร้าของคนตัวเล็กเข้า
                จุดที่ทำเอาคนตัวเล็กระทวยและครางไม่หยุดเลย..
                "พี่จินยอง...อ๊ะ...อิ๊...อ๊า"
                แบมแบมครางเสียงดังลั่นห้องในขณะที่จินยองสอบสะโพกเข้าไปด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นไปอีก ใบหน้าหวานซุกเข้าไปที่อกแกร่งของจินยองก่อนที่ฝ่ามือของจินยองดึงคนตัวเล็กมาประคองกอดแทนโดยมีมืออีกข้างดันร่างของเค้าไม่ให้ร่วงใส่คนตัวเล็ก เสียงเตียงหรูภายในคอนโดดังเอี๊ยดอ๊าดตามแรงกระแทกที่จินยองมอบให้คนตัวเล็ก บทเพลงรักบรรเลงไปเรื่อยๆอย่างไม่มีท่าทีจะหยุด
                "อ๊ะ..อ๊ะ...พี่จิน...อ๊ะ..ยอง"
                "แบม...อ๊า...แบม...อืมมมม"
                เสียงของทั้งคู่สอดประสานเข้าด้วยกันเหมือนกับร่างกายของทั้งคู่ในตอนนี้ จินยองคลายอ้อมกอดออกจากแบมแบมและใช้ฝ่ามือแกร่งประสานเข้ากับฝ่ามือของคนตัวเล็กก่อนริมฝีปากบนประกบลงบนริมฝีปากของแบมแบมอย่างแผ่วเบา..
                แบมแบมที่ใกล้ถึงสวรรค์เต็มที่แล้วทำให้จินยองเร่งสปีดการสอบสะโพกให้รัวและเร็วขึ้นอีก คนตัวเล็กครางออกมาไม่เป็นภาษาก่อนที่ร่างของแบมแบมจะกระตุกเกร็งและพ่นน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาเปรอะหน้าท้องของจินยองและหน้าท้องของตัวเอง จินยองเองก็ตามคนตัวเล็กไปหลังจากนั้นไม่นาน สะโพกสอบขยับเข้าหากันอย่างรวดเร็วจนได้ยินเสียงเนื้อกระทบกันดังไปทั่วทั้งห้องก่อนร่างจินยองจะกระตุกเกร็งและปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นเข้าไปในตัวคนตัวเล็กจนแบมรู้สึกอุ่นวาบไปทั่วทั้งช่องทาง น้ำขาวขุ่นเลอะออกมาอาบขาด้านในของแบมแบมและบนที่นอนสีขาวสะอาดของจินยอง
                จินยองค่อยๆถอดถอนแก่นกายตัวเองออกแม้อารมณ์ที่มีมันยังไม่ดับไป เค้ากินกาแฟนั้นไปเกือบครึ่งแก้วแล้วแบมก็กินไปอีกครึ่งแก้วที่เหลือแต่เค้าไม่อยากทำให้แบมเจ็บอีกแล้ว ไปช่วยตัวเองในห้องน้ำน่าจะเป็นหนทางที่ดีกว่า
                "พี่จินยอง แบมยังรู้สึกอยู่เลย"
                "ช่วยตัวเองต่อเถอะแบม เดี๋ยวแบมจะลุกไม่ไหวนะ"
                แบมแบมหน้าบึ้งก่อนคลานไปหาร่างสูงที่นอนแผ่อยู่ข้างๆเค้าก่อนขึ้นไปคร่อมบนตัวจินยอง "ถ้าพี่ไม่ช่วยแบมแบมทำเองก็ได้" คนตัวเล็กหน้าบูดบึ้งก่อนยกสะโพกตัวเองขึ้นและจ่อช่องทางรักของตัวเองกับแก่นกายของจินยองที่ยังผงาดอยู่ แบมแบมกดสะโพกของตัวเองลงบนแก่นกายช้าๆก่อนใบหน้าหวานจะเชิดขึ้นอัตโนมัติด้วยความเสี่ยวซ่าน
                ยั่วกันรึเปล่านะ...
                แบมแบมขยับสะโพกขึ้นลงด้วยตัวเองโดยมีจินยองนั่งมองการกระทำคนตัวเล็กอยู่นิ่งๆ ยิ่งแบมทำแบบนี้อารมณ์เค้าก็ยิ่งเตลิดไปไกลเลย ทั้งๆที่คิดว่าแค่รอบเดียวก็เกินพอแล้วแท้ๆ...
                แต่ถ้าเป็นแบบนี้คงต้องต่อกันแบบ Non stop ซะแล้ว


                อ้อมแขนแกร่งโอบรอบร่างของคนตัวเล็กไว้อย่างหวงแหนเมื่อเสร็จภารกิจเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของพวกเค้า แบมแบมหลับสนิทอยู่บนเตียงโดยมีผ้าห่มคลุมร่างของพวกเค้าเอาไว้ จินยองมองหน้าอีกคนอย่างเพลิดเพลิน ไม่เคยมีซักครั้งเลยที่เค้าจะเบื่อการมองหน้าแบมแบม คนตัวเล็กตรงหน้าเค้ามีเสน่ห์จะตาย ทำให้ยากที่จะละสายตาออกจากใบหน้าหวาน แก้มกลม ริมฝีปากอวบอิ่มยากเหลือเกิน
                จินยองประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนของคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบาก่อนจะผละออกมาและกดริมฝีปากลงบนแก้มนุ่ม...ตามด้วยจมูกสวยที่ลับกับใบหน้าและสุดท้ายจินยองจึงประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากบวมเป่งของคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน
                "ฝันดีนะครับ ตัวเล็กของพี่"
                ของพี่คนเดียวเท่านั้น...
                .
                .
                .
                tbc
                เราไปฝึกปรือการแต่งเอ็นซีมาแหละ ตอนแรกว่าจะให้เรื่องนี้ไม่มีแต่ไหนๆก็แต่งเป็นแล้วก็ให้มีซักนิดละกัน หาเอ็นซีไม่เจอทำไง? ไม่ยาก เมนชั่นมาถามเราได้ เราแปะทวิตไปให้แล้วนะ (แต่เราจะโพสลิงค์ใน DM เพราะฉนั้นฟอลเราก่อนเมนชั่นมาถามนะจ๊ะ) จูเนียร์โผล่มาให้หายคิดถึงแล้วใช่ไหม มีคนถามหานางเยอะมาก หมั่นไส้ 555 ที่พระเอกเราไม่มีใครถามหาเลย เอาแต่บอกว่าชายหื่น ชายขี้เต๊าะ ใช่สิ้ พระเอกเรามันไม่ได้ *งอนรีด #อ้าว* เริ่มเปิดเรื่องปมความรักของพี่มาร์คไว้ให้ทุกคนงงเล่น อยากรู้ความรักพี่มัคคึจะจบยังไง ติดตามได้ที่... #มาร์คพลังจิต นี่ก็โฆษณาตลอดเลย 55555
                ขอบคุณทุกคอมเม้นทุกกำลังใจที่ส่งมาให้เรานะแม้เม้นจะน้อยลงบ้างและเราจะอัพบ่อยน้อยลงบ้าง เราเข้าใจแหละว่าเปิดเทอมแล้วใช่ไหม งานยุ่งๆกันทุกคนเลยใช่ป่ะ แต่ถ้ามีเวลามาอ่านก็ขอร้องเม้นให้เราด้วยนะจ๊ะ หรือจะสกรีมในแท๊กก็ได้ รักทุกคนนะรู้ยัง :)

                #เนียร์พลังจิต

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น